آنتی بیوتیک ها چگونه باکتری ها را از بین می برند - راهنمای مدرسه

به گزارش راهنمای مدرسه، تقریباً همه از آنتی بیوتیک جهت درمان عفونت باکتریایی استفاده نموده اند، اما بسیاری از ما حقیقتاً نمی دانیم داروهای آنتی بیوتیک چگونه باکتری ها را از بین می برند. این مقاله در مورد انواع مختلف آنتی بیوتیک و

مترجم: رزیتا ملکی زاده

تقریباً همه از آنتی بیوتیک جهت درمان عفونت باکتریایی استفاده نموده اند، اما بسیاری از ما حقیقتاً نمی دانیم داروهای آنتی بیوتیک چگونه باکتری ها را از بین می برند. این مقاله در خصوص انواع مختلف آنتی بیوتیک و چگونگی عملکرد آنها اطلاعاتی را در اختیارتان قرار می دهد. آنتی بیوتیک های باکتریواستاتیک بجای از بین بردن مستقیم باکتری ها، مانع از رشد آنها می شوند. از آنجا که باکتری های بیماری زا سرکوب می شوند، سیستم ایمنی بدن می تواند به راحتی با عفونت مبارزه کند. آنتی بیوتیک ها داروهای درمانی هستند که به منظور مهار رشد باکتری ها یا از بین بردن آنها به طور مستقیم و بدون ایجاد اثرات مضر در بدن، فرمول بندی شده اند. آنها در لیست داروهای ضد میکروبی همراه با سایر داروهایی همانند ضد قارچی و ضد ویروسی قرار دارند. همانطور که از نام آن پیداست، آنتی بیوتیک ها به طور اختصاصی باکتری ها را هدف قرار داده؛ در حالی که داروهای ضد قارچی و ضد ویروسی به ترتیب بر علیه قارچ ها و ویروسها عمل می نمایند. اما در واقع آنتی بیوتیک ها چگونه باکتری ها را از بین می برند؟ انواع مختلف آنتی بیوتیک ها به طور متفاوت کار نموده و نژادهای باکتریایی انتخابی را از بین می برند، که در این مقاله در خصوص آنها صحبت خواهیم کرد.

پنی سیلین نخستین آنتی بیوتیکی است که از گونه های قارچی پنی سیلیوم در سال 1928 به وسیله دارنده جایزه نوبل سر الکساندر فلمینگ کشف شد. با این حال، واژه آنتی بیوتیک در سال 1942 به وسیله سلمن آبراهام واکسمن که یک میکروبیولوژیست و بیوشیمی دان آمریکایی است، در حین انجام کار تحقیقاتی بر روی مواد ارگانیک پیشنهاد شد. او بعلاوه دانشمند برجسته ای بود که استرپتومایسین و چندین ترکیب آنتی بیوتیکی دیگر را از میکروارگانیسم ها و هم مواد مصنوعی کشف کرد.

با توجه به موضوع بحث ما که در خصوص مبارزه آنتی بیوتیک ها با عفونت به وسیله کشتن باکتری ها است، بایستی گفت که روش درمان عفونت باکتریایی بسته به کلاس و طبقه خاص آنتی بیوتیک مورد استفاده برای هدف، تفاوت می نماید. بر اساس فرمول بندی دارو و شیوه مبارزه با باکتری، دو نوع آنتی بیوتیک یعنی باکتریواستاتیک یا مهارگر باکتری و باکتر سید یا باکتری کش وجود دارد. اطلاعات مفصل در خصوص چگونگی از بین بردن باکتری ها به وسیله این دو آنتی بیوتیک در ادامه شرح داده شده است.

بیشتر بخوانید: تاریخچه آنتی بیوتیک ها

آنتی بیوتیک های باکتریواستاتیک

همانطور که از نام آن پیداست، آنتی بیوتیک های باکتریواستاتیک بجای از بین بردن مستقیم باکتری ها، مانع از رشد آنها می شوند. از آنجا که باکتری های بیماری زا سرکوب می شوند، سیستم ایمنی بدن می تواند به راحتی با عفونت مبارزه کند. مکانیسم عملکرد آنتی بیوتیک های باکتریواستاتیک، ایجاد اختلال در فراوری پروتئین در باکتری های بیماری زا است. نمونه هایی از آنتی بیوتیک های باکتریواستاتیک که به طور معمول تجویز می شوند، اسپکتینومیسین (در درمان گونوره یا سوزاک)، تتراسایکلین (معمولاً جهت درمان عفونت مورد استفاده قرار می گیرد)، کلورامفنیکول (برای هر نوع عفونت باکتریایی) و ماکرولیدها (مؤثر بر علیه باکتری های گرم مثبت) را شامل می گردد.

آنتی بیوتیک های باکتر سیدال

برخلاف نوع باکتریواستاتیک، آنتی بیوتیک های باکتریسید (یا باکتریوسید) حاوی ترکیبات فعالی هستند که به طور مستقیم باکتری ها را از بین می برند. آنها سطح خارجی دیواره سلولی، سطح داخلی غشاء سلولی و مسیرهای شیمیایی ضروری باکتری ها که برای زنده ماندن شان درون بدن حیاتی است را مورد هدف قرار می دهند. نمونه های معمول آنتی بیوتیک های باکتریسیدال شامل پنی سیلین (حمله به سطح خارجی دیواره سلولی)، پلی مکسین ها (مورد هدف قرار دادن غشاء سلولی) و کینولون ها (ایجاد تداخل در مسیرهای آنزیم) می گردد. بعضی از مواد باکتریوسیدال به عنوان ضد عفونی نماینده، استریلیزه نماینده و گندزدا مورد استفاده قرار می گیرند.

آنتی بیوتیک های با اهداف خاص

بعضی از آنها در مبارزه با بسیاری از باکتری ها مؤثر هستند، در حالی که دیگر آنتی بیوتیک ها جهت از بین بردن گروهی خاص مورد استفاده قرار می گیرند. بنابراین، علاوه بر طبقه بندی آنتی بیوتیک ها بر اساس شیوه عمل، آنها بعلاوه بر مبنای اختصاصی بودن هدف شان طبقه بندی می شوند. با توجه به این امر، دو گروه آنتی بیوتیک، نوع با طیف اثر گسترده و آنتی بیوتیک نوع با طیف اثر محدود وجود دارند. انواع گسترده اثر (به عنوان مثال تتراسایکلین، تایگسایکلین و کلرامفنیکول) به منظور از بین بردن انواع مختلف باکتری های بیماری زا مؤثر هستند. در حالی که آنتی بیوتیک های با طیف اثر محدود (از جمله اگزازولیدینون ها و گلیسی سایکلین ها) برای درمان کلاس خاصی از باکتری های بیماری زا تجویز می شوند.

چه چیز موجب ایجاد مقاومت نسبت به آنتی بیوتیک می گردد؟

استفاده طولانی مدت از آنتی بیوتیک ها یا مصرف بیش از حد (اوردوز) آنها به مقاومت آنتی بیوتیکی منجر می گردد. پیامد آن بوجود آمدن باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک است. در بیشتر مواقع، آنتی بیوتیک ها را برای هرگونه عفونت ایجاد شده و صرف نظر از اینکه کدام ارگانیسم مسبب بوجود آمدن این علائم هستند، مورد استفاده قرار می دهیم. معمول ترین نمونه مصرف آنتی بیوتیک برای عفونت ویروسی است. در چنین مواردی، آنتی بیوتیک های مصرف شده باکتری های مفید را از بین برده و این امر منجر به کاهش جمعیت باکتری های پروبیوتیک می گردد.

در نتیجه مصرف بیش از حد آنتی بیوتیک، دیگر میکروبهای مهاجم مانند ویروسها و قارچها دسترسی آسانی به بدن پیدا نموده و موجب بروز عفونت می شوند. اجازه دهید مثالی بزنیم: افرادی که تحت درمان آنتی بیوتیک قرار دارند، در معرض خطر افزایش ابتلا به کاندیدیازیس یا عفونت مخمر قرار دارند.

راه مؤثر جلوگیری از بروز چنین رخدادهایی، تجویز و مصرف آنتی بیوتیک تنها تحت نظارت پزشک حاذق است.

منبع مقاله :

برگرفته از سایت بازل

منبع: راسخون